Η Βουλή ανέθεσε σε είκοσι εννέα βουλευτές να ανασυνθέσουν έντεκα έτη αποφάσεων μέσα σε τρεις μήνες. Το αν θα απαντηθούν τα ερωτήματα δεν θα κριθεί από τη διατύπωση του αντικειμένου, αλλά από τη σύνθεση της Επιτροπής και από την πρόσβαση στα έγγραφα.
Τι αποφασίστηκε και με ποια θεσμική βάση
Στις 18 Νοεμβρίου 2026 η Ολομέλεια της Βουλής ενέκρινε τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Στην ονομαστική φανερή ψηφοφορία συμμετείχαν 294 βουλευτές, 137 ψήφισαν υπέρ, 157 δήλωσαν παρών και δεν καταγράφηκε καμία αρνητική ψήφος.
Η Επιτροπή συστήνεται κατ' ενάσκηση του δικαιώματος της κοινοβουλευτικής μειοψηφίας, κατά τα άρθρα 68 παρ. 2 εδ. γ΄ και δ΄ του Συντάγματος και 144 του Κανονισμού της Βουλής, δικαιώματος που αναλώνεται δύο φορές ανά κοινοβουλευτική περίοδο.
Εντεύθεν η δομική ασυμμετρία που καθορίζει τις ρεαλιστικές προσδοκίες. Η πρωτοβουλία ανήκει στη μειοψηφία, η σύνθεση όμως των 29 μελών ακολουθεί την κοινοβουλευτική δύναμη, και η ημερήσια διάταξη, οι κλήσεις μαρτύρων και το πόρισμα κρίνονται κατά πλειοψηφία. Ο χρόνος περιορίσθηκε σε τρεις μήνες, έναντι τεσσάρων που ζητούσε η πρόταση, για αντικείμενο ένδεκα ετών.
Γιατί έχει σημασία
Το διακύβευμα είναι ταυτοχρόνως δημοσιονομικό και κοινωνικό, και σε αμφότερες τις διαστάσεις μετρήσιμο.
Κατά τα στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, οι κρατικές εγγυήσεις του προγράμματος «Ηρακλής» ανήλθαν από 16,783 δισ. ευρώ στο τέλος του 2023 σε 17,327 δισ. ευρώ στο τέλος του 2024, καθώς στις δεκαπέντε υφιστάμενες τιτλοποιήσεις προστέθηκαν τέσσερις νέες. Κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια επικλήθηκαν διαπιστώσεις της εκθέσεως του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το οικονομικό έτος 2024, σύμφωνα με τις οποίες οι πραγματικές ανακτήσεις της περιόδου 2020 έως 2024 υπολείπονταν των προβλέψεων, με αποκλίσεις που σε επτά από τις δεκαεννέα τιτλοποιήσεις υπερέβαιναν το είκοσι τοις εκατό, χωρίς να έχουν αναγνωρισθεί λογιστικές προβλέψεις για ενδεχόμενες καταπτώσεις.
Η κοινωνική διάσταση αποτυπώνεται στα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος. Τον Δεκέμβριο του 2025 οι διαχειριστές πιστώσεων διαχειρίζονταν ανοίγματα συνολικού ύψους 91,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 81,5 δισ. ευρώ, ήτοι ποσοστό 89,1%, για λογαριασμό αγοραστών πιστώσεων. Από τα τελευταία, ποσοστό 89,2% αποτελούσε μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα και από αυτά ποσοστό 77,7% ήταν καταγγελμένα. Στη δευτερογενή αγορά, κατά την περίοδο 2019 έως 2025, μεταβιβάσθηκαν 170 χαρτοφυλάκια συνολικής αξίας απαιτήσεων 11,8 δισ. ευρώ.
Στο επίπεδο του νοικοκυριού, τα μεγέθη αυτά μεταφράζονται σε πλειστηριασμούς. Κατά στοιχεία που επικαλείται η ReDataset, για το διάστημα από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο του 2026 είχαν προγραμματισθεί περισσότεροι από έντεκα χιλιάδες πεντακόσιοι πλειστηριασμοί κατοικιών, με ποσοστό περί το εβδομήντα πέντε τοις εκατό να φέρει τιμή πρώτης προσφοράς κατώτερη των εκατόν πενήντα χιλιάδων ευρώ.
Απέναντι στον οφειλέτη, συνεπώς, βρίσκεται κατά κανόνα όχι το πιστωτικό ίδρυμα με το οποίο συνεβλήθη, αλλά μεταγενέστερος δικαιούχος και ο διαχειριστής του.
Τι θα εξετασθεί
Ο επίσημος τίτλος, όπως αναγράφεται στην ειδική ημερήσια διάταξη, δεν κάνει λόγο για «funds». Αφορά τη διερεύνηση των κρατικών αποφάσεων, του θεσμικού και εποπτικού πλαισίου, των τιτλοποιήσεων και της διαχειρίσεως μη εξυπηρετούμενων δανείων, των κρατικών εγγυήσεων του προγράμματος «Ηρακλής» και των συνεπειών τους για το Δημόσιο, τους οφειλέτες και την οικονομία.
Η διαφορά δεν είναι λεκτική. Ο όρος «funds» καλύπτει συλλήβδην πρόσωπα νομικώς διακριτά, με διαφορετικές υποχρεώσεις και διαφορετική εποπτεία. Στον πυρήνα κάθε συναλλαγής στέκονται πέντε: το πιστωτικό ίδρυμα που μεταβίβασε, η εταιρεία ειδικού σκοπού που απέκτησε τις απαιτήσεις και εξέδωσε τις ομολογίες, ο αδειοδοτημένος διαχειριστής που ενεργεί για λογαριασμό της, τα επενδυτικά κεφάλαια που απέκτησαν τις ομολογίες, και οι εταιρείες αποκτήσεως ή αξιοποιήσεως ακινήτων. Η εμπορική ονομασία του χαρτοφυλακίου δεν ταυτίζεται με κανένα από αυτά.
Η ίδια η πρόταση αναγνωρίζει την πολλαπλότητα και ζητεί να διακριθεί η αρμοδιότητα κάθε αρχής. Τα οκτώ ερωτήματα που θέτει [βλ. σημείωση στο τέλος] εκτείνονται από το δημοσιονομικό αποτέλεσμα των ανακεφαλαιοποιήσεων και τα τιμήματα των μεταβιβάσεων έως τους κατόχους των εγγυημένων τίτλων, την άσκηση της εποπτείας, την απόδειξη νομιμοποιήσεως έναντι του οφειλέτη και τους πλειστηριασμούς.
Υφίσταται όμως ζήτημα διαχρονικού δικαίου που καθορίζει το μέτρο του ελέγχου. Οι ορισμοί του αγοραστή και του διαχειριστή πιστώσεων προέρχονται από τον ν. 5072/2023. Για τις πράξεις πωλήσεως και μεταβιβάσεως που έλαβαν χώρα έως την 30ή Δεκεμβρίου 2023, ήτοι για το σύνολο σχεδόν των τιτλοποιήσεων του «Ηρακλή», εφαρμόζονται και οι διατάξεις του ν. 4354/2015. Η Επιτροπή οφείλει να ελέγξει κάθε συναλλαγή υπό το καθεστώς που ίσχυε κατά τον χρόνο της, και όχι υπό το σημερινό.
Τι έχει ήδη μεταβληθεί
Η Επιτροπή δεν λειτουργεί σε νομοθετικό κενό. Εννέα ημέρες πριν από την ψηφοφορία, στις 9 Νοεμβρίου 2026, δημοσιεύθηκε ο ν. 5354/2026, ο οποίος προσέθεσε στον ν. 5072/2023 το άρθρο 37Α περί υποχρεώσεως διαφάνειας ως προς την απαίτηση και αναστολής τοκοφορίας, το άρθρο 37Β περί ανωτάτου ορίου τοκοφορίας και το άρθρο 37Γ περί προστασίας του συνεπούς οφειλέτη από ενέργειες εισπράξεως, καθώς και νέο Μέρος για την ειδική διαδικασία διμερούς ρυθμίσεως οφειλών.
Κατά το άρθρο 37Α, ο δανειολήπτης δικαιούται να λάβει, κατόπιν εγγράφου αιτήματος και χωρίς επιβάρυνση, τις αρχικές συμβάσεις και τις τροποποιήσεις τους, αναλυτικό ιστορικό καταβολών, τον τρόπο υπολογισμού του επιτοκίου και αναλυτική κατάσταση της οφειλής με χωριστή αναφορά σε κεφάλαιο, συμβατικούς τόκους, τόκους υπερημερίας, προμήθειες και έξοδα. Η προθεσμία ανταποκρίσεως είναι σαράντα πέντε ημερών, η δε μη συμμόρφωση επάγεται αναστολή της τοκοφορίας. Κάθε αντίθετη συμφωνία είναι άκυρη.
Η παρέμβαση αυτή αφορά τη σχέση του οφειλέτη με την οφειλή του και καταλαμβάνει, κατά τις μεταβατικές της διατάξεις, και τις ήδη υφιστάμενες απαιτήσεις. Δεν αγγίζει όμως το καθεστώς της ίδιας της μεταβιβάσεως, δηλαδή την ίδια τη συναλλαγή. Οι πράξεις πωλήσεως και μεταβιβάσεως απαιτήσεων που έλαβαν χώρα μέχρι την 30ή Δεκεμβρίου 2023, ήτοι το σύνολο σχεδόν των τιτλοποιήσεων του «Ηρακλή», εξακολουθούν να διέπονται από τον ν. 4354/2015. Το τίμημα, οι όροι της μεταβιβάσεως και η κατοχή των ομολογιών παραμένουν εκτός του πεδίου των νέων υποχρεώσεων διαφάνειας.
Παραλλήλως, το άρθρο 115 του ν. 5072/2023 είχε ήδη επιλύσει, υιοθετώντας την υπ' αριθμ. 1/2023 απόφαση της Ολομελείας του Αρείου Πάγου, το ζήτημα της εξουσίας των αδειοδοτημένων διαχειριστών να διενεργούν δικαστικές και εκτελεστικές πράξεις. Τέλος, με τον ν. 5301/2026 προστέθηκε στον ν. 5072/2023 άρθρο 24Α για Ηλεκτρονική Πλατφόρμα Συναλλαγών Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων, της οποίας οι προδιαγραφές καθορίσθηκαν τον Αύγουστο του 2026.
Η χρονική συγκυρία έχει αυτοτελή σημασία. Το κοινοβούλιο νομοθέτησε επί του αντικειμένου εννέα ημέρες πριν αποφασίσει να το ερευνήσει. Αποκαλυπτικότερη όμως της συγκυρίας είναι η κατεύθυνση της παρεμβάσεως.
Ο νομοθέτης με τον ν. 5354/2026 ενίσχυσε τη διαφάνεια ως προς την απαίτηση, δηλαδή ως προς το τι οφείλει ο οφειλέτης και πώς σχηματίσθηκε το υπόλοιπο. Δεν επεξέτεινε ο προ εννέα ημερών νόμος τη διαφάνεια στη συναλλαγή, ούτε στη μετακίνηση του οικονομικού οφέλους, ούτε στο ποιος τελικά αποφασίζει. Υπό την έννοια αυτή, ο νόμος της 9ης Νοεμβρίου 2026 δεν αναιρεί τη διαπίστωση που ακολουθεί. Κινείται στην ίδια λογική που τη γέννησε.
Η λογική αυτή διατρέχει ολόκληρο το πλαίσιο. Η διαφάνεια δεν θεσπίσθηκε ως ιδιότητα του συστήματος, αλλά ως σχέση μεταξύ ορισμένης πληροφορίας και ορισμένου αποδέκτη. Τα ίδια δεδομένα της συναλλαγής φθάνουν σε καθέναν από τους έξι αποδέκτες σε διαφορετική πληρότητα, και σε δύο από αυτούς δεν φθάνουν καθόλου.



Τι μπορεί πράγματι να διαπιστωθεί
Η κρίσιμη διάκριση δεν είναι μεταξύ γνωστού και άγνωστου. Εξεταζόμενη χωριστά, καθεμία από τις εταιρείες του σχήματος εμφανίζει τα τυπικά γνωρίσματα που ο νόμος απαιτεί. Ο διαχειριστής είναι αδειοδοτημένος και εποπτευόμενος, η μεταβίβαση καταχωρισμένη στο δημόσιο βιβλίο, η εταιρεία αποκτήσεως ακινήτων συστημένη κατά τον εταιρικό νόμο.
Η τυπική αυτή πληρότητα δεν βεβαιώνει τη νομιμότητα κάθε επιμέρους πράξεως. Τα δικαστήρια, εξετάζοντας τη συγκεκριμένη απαίτηση, ακυρώνουν διαταγές πληρωμής και πράξεις αναγκαστικής εκτελέσεως, και το ζήτημα αν η τήρηση των τύπων δημοσιότητας εξαντλεί το περιεχόμενο, που οι τύποι αυτοί υπηρετούν, κρίνεται κατά περίπτωση. Δείχνει όμως κάτι διαφορετικό, που είναι και το κρίσιμο για την Επιτροπή.
Η αδιαφάνεια δεν εντοπίζεται μόνο στις οντότητες χωριστά. Αναδεικνύεται κυρίως όταν η μονάδα εξετάσεως παύει να είναι η μεμονωμένη οντότητα ή η μεμονωμένη πράξη και γίνεται η συναλλαγή στο σύνολό της. Εκεί βρίσκεται το κρίσιμο. Κάθε μηχανισμός δημοσιότητας που θέσπισε ο νομοθέτης έχει ως μονάδα την οντότητα ή την πράξη. Κανένας δεν έχει ως μονάδα τη συναλλαγή. Το πλαίσιο επένδυσε σχεδόν αποκλειστικά στη δημοσιότητα της ταυτότητας του φορέα και ελάχιστα στη δημοσιότητα των δεδομένων της ίδιας της συναλλαγής, ώστε η εποπτευόμενη οντότητα να δύναται μεν να είναι ορατή, το αντικείμενο όμως της εποπτείας σε μεγάλο βαθμό αδιαφανές.
Η συναλλαγή υλοποιείται μέσα από σύστημα εταιρειών με κατανεμημένες εξουσίες και κατανεμημένες υποχρεώσεις διαφάνειας. Σε κάθε κρίκο της αλυσίδας επανεμφανίζονται τα ίδια τρία ερωτήματα, και σε κανέναν δεν απαντώνται από ενιαίο μηχανισμό. Όσο δε η οικονομική αξία απομακρύνεται από την αρχική απαίτηση και πλησιάζει στο σημείο της υλοποιήσεώς της, τόσο η ορατότητα φθίνει.

Από την αλυσίδα αυτή (ποιος κατέχει, ποιος αποφασίζει, ποιος φέρει τον κίνδυνο) παραμένει αδιαφανές που καταλήγει η απαίτηση, που οι εξασφαλίσεις της και με τι τίμημα, διάκριση που έχει σημασία για την Εξεταστική Επιτροπή. Ορισμένα στοιχεία είναι προσβάσιμα σε όλους, άλλα σε έναν μόνον αποδέκτη και κατόπιν αιτήματος, και ένα τουλάχιστον σε κανέναν, ούτε στην εποπτική αρχή. Στην τελευταία περίπτωση η πληροφορία δεν είναι απλώς δυσπρόσιτη. Δεν συλλέγεται από κανέναν μηχανισμό. Η διαφορά είναι είδους και όχι βαθμού.

Οι δύο τελευταίες γραμμές είναι κατά κύριο λόγο το πραγματικό αντικείμενο της κοινοβουλευτικής έρευνας, και ιδίως η τελευταία, για την οποία ουδεμία υφιστάμενη αρχή διαθέτει το υλικό. Καμία από τις δύο δεν θίγεται από τη ρύθμιση της 9ης Νοεμβρίου 2026.
Το γιατί η πληροφορία αυτή δεν δημοσιοποιείται αποτελεί αυτοτελές ερώτημα. Ως προς το τίμημα, η υπ' αριθμ. 19169/2024 υπουργική απόφαση, που καθόρισε τα έντυπα δημοσιεύσεως, αρκείται στην αναφορά του τρόπου υπολογισμού χωρίς αναγραφή ποσού. Αν η ρύθμιση αυτή συνιστά τεχνική αναγκαιότητα, κανονιστική επιλογή ή κενό που επέτρεψε τη διαμόρφωση πρακτικών, είναι ακριβώς το είδος ερωτήματος για το οποίο συνιστάται Εξεταστική Επιτροπή και όχι ζήτημα που μπορεί να προδικασθεί από την έρευνα.
Η προφανής οδός είναι η προσφυγή στα ίδια τα έγγραφα, ήτοι στις συμβάσεις πωλήσεως και διαχειρίσεως, στα ενημερωτικά δελτία, στις εκθέσεις παρακολουθήσεως και στα στοιχεία κατοχής των ομολογιών. Η οδός αυτή είναι θεμιτή και η Επιτροπή διαθέτει τις εξουσίες να τη βαδίσει.
Προσκρούει όμως σε υπαρκτά όρια. Οι εποπτικές αναφορές καλύπτονται από το εποπτικό απόρρητο της Τράπεζας της Ελλάδος και του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού. Πολλές εταιρείες ειδικού σκοπού εδρεύουν εκτός ελληνικής δικαιοδοσίας. Τα στοιχεία των οφειλετών εμπίπτουν στον Κανονισμό 2016/679. Ειδικώς δε, η υπουργική απόφαση που ρυθμίζει τη διαδικασία των εγγυήσεων του ν. 4649/2019 χαρακτηρίζει εμπιστευτικά τα σχετικά έγγραφα, με πειθαρχική και ποινική κύρωση για την παραβίαση του απορρήτου.
Υφίσταται όμως δεύτερη οδός, η οποία δεν προσκρούει στα ίδια όρια και οδηγεί σε αποτέλεσμα.
Από το έγγραφο στο δελτίο της συναλλαγής
Το ζητούμενο δεν είναι η πρόσβαση σε κάθε έγγραφο. Είναι η δυνατότητα ανασυνθέσεως της συναλλαγής. Για αυτήν δεν απαιτείται το σύνολο του υλικού, αλλά τυποποιημένη και συγκεντρωτική πληροφορία ανά συναλλαγή, η οποία δεν εξατομικεύει ούτε οφειλέτες ούτε θέσεις επενδυτών. Ακριβώς επειδή δεν εξατομικεύει, δεν προσκρούει ούτε στην προστασία των δεδομένων ούτε στο επιχειρηματικό απόρρητο.
Τρεις προτάσεις θα μπορούσαν να συγκροτήσουν τον πυρήνα μιας τέτοιας λύσεως:
1η: Ενιαίο δημόσια προσβάσιμο μητρώο ανά συναλλαγή, με νομοθετικά τυποποιημένο υπόδειγμα, το οποίο απαριθμεί όλες τις μετέχουσες οντότητες και τη λειτουργία εκάστης, ανεξαρτήτως ελέγχου, ενοποιήσεως ή εποπτικής υπαγωγής. Το μητρώο δεν ζητεί την ταυτότητα των τελικών οικονομικών δικαιούχων, η οποία αποτελεί αντικείμενο ενωσιακής σταθμίσεως. Ζητεί τη συγκεντρωτική εικόνα της δομής.
2η: Πέντε ελάχιστα δημόσια στοιχεία ανά συναλλαγή:
Τα δύο τελευταία δεν αποτελούν καινοτομία. Περιλαμβάνονταν στο αρχικό έντυπο δημοσιεύσεως του 2003 και απαλείφθηκαν στη συνέχεια, χωρίς δημοσιευμένη αιτιολογία.
3η: Η τυποποίηση του περιεχομένου ως αυτοτελής απαίτηση. Χωρίς αυτήν η δημοσιότητα παράγει όγκο και όχι πληροφορία, όπως δείχνει η σημερινή εμπειρία της καταχωρίσεως.
Καμία από τις τρεις δεν απαιτεί νέο θεσμό, ούτε ενοποιημένη εποπτεία, ούτε αναγνώριση του πλέγματος ως υποκειμένου δικαίου. Δεν εισάγουν νέο περιεχόμενο υποχρεώσεων. Μεταβάλλουν τον αποδέκτη και τη μονάδα. Και οι τρεις υλοποιούνται με υφιστάμενα νομοθετικά οχήματα, η πρώτη με αναθεώρηση των Παραρτημάτων Ι και IV της ΠΕΕ 244/4/25.7.2025, η δεύτερη με αναθεώρηση των εντύπων δημοσιεύσεως, η τρίτη με ρητή πρόβλεψη υποδείγματος αντί γενικής διατυπώσεως.
Υπάρχει και ηπιότερη εκδοχή, εφαρμόσιμη χωρίς νομοθετική παρέμβαση. Εθελοντικό ενιαίο δελτίο ανά συναλλαγή, με τυποποιημένο περιεχόμενο και απαρίθμηση των μετεχουσών οντοτήτων, κατά το υπόδειγμα των προτύπων που επιβραβεύουν τη συμμόρφωση αντί να επιβάλλουν συμπεριφορά. Η μετατόπιση εδώ είναι ακριβώς η ίδια: επιβραβεύεται η συναλλαγή που δημοσιεύει το δελτίο, όχι η οντότητα που δημοσιεύει τα έγγραφά της.
Η έρευνα δεν αφορά μεμονωμένη δανειακή διαφορά, ούτε υποκαθιστά τα δικαστήρια. Η διαφορά μεταξύ ονομαστικής αξίας της απαιτήσεως και τιμήματος μεταβιβάσεως δεν συνιστά από μόνη της απόδειξη παράνομης πράξεως.
Τεχνικές διευκρινίσεις
Η πρώτη αφορά στην έννοια της μεταφοράς του κινδύνου. Στο πρόγραμμα «Ηρακλής» το Δημόσιο εγγυάται αποκλειστικώς τις ομολογίες υψηλής εξοφλητικής προτεραιότητας. Η εγγύηση τίθεται σε ισχύ, εφόσον έχει προηγηθεί μεταβίβαση σε ιδιώτες επενδυτές, έναντι θετικής αξίας, τουλάχιστον του πενήντα τοις εκατό πλέον μίας των ομολογιών χαμηλής εξοφλητικής προτεραιότητας. Ο κίνδυνος, επομένως, δεν μεταφέρθηκε ενιαία. Κατανεμήθηκε σε στρώματα, και η έκθεση του Δημοσίου εξαρτάται από τους όρους της εγγυήσεως και την πορεία των εισπράξεων.
Η δεύτερη αφορά στην ιδιοκτησία. Το ερώτημα σε ποιον ανήκει μια τιτλοποίηση έχει τέσσερις διακριτές απαντήσεις.
Από το εμπειρικό, δικαστηριακό και ερευνητικό υλικό προκύπτει ότι, σε συμβάσεις διαχειρίσεως του τύπου αυτού, οι οδηγίες προς τον διαχειριστή διέρχονται από εκπροσώπους τάξεων ομολογιούχων, που μεταβάλλονται ανάλογα με το στάδιο της διαδικασίας.
Η τρίτη αφορά στην εταιρική συγγένεια μεταξύ Τράπεζας, διαχειριστή και εταιρείας αποκτήσεως ή αξιοποιήσεως ακινήτων, η οποία αυτή σχέση εντάσσεται ρητώς στο αντικείμενο της έρευνας, μαζί με τις τιμές πρώτης προσφοράς και κατακυρώσεως και τις διαδικασίες αποτροπής συγκρούσεων συμφερόντων. Η εξέταση γίνεται ανά πλειστηριασμό και αφορά το ποιος πλειοδότησε, με ποια εξουσιοδότηση, με ποια χρηματοδότηση και σε ποια τιμή σε σχέση με την εκτίμηση.
Ποιος μεταβίβασε, ποιος απέκτησε, σε ποιο τίμημα, ποιος αποφασίζει για κάθε απαίτηση, ποιος ωφελείται από τις εισπράξεις και ποιος φέρει τη ζημία εάν αυτές υστερήσουν
Η Εξεταστική θα μπορούσε να αφήσει πίσω της έναν ελέγξιμο χάρτη: ποιος μεταβίβασε, ποιος απέκτησε, σε ποιο τίμημα, ποιος αποφασίζει για κάθε απαίτηση, ποιος ωφελείται από τις εισπράξεις και ποιος φέρει τη ζημία εάν αυτές υστερήσουν.
Ο χάρτης αυτός δεν προϋποθέτει την παραβίαση κανενός απορρήτου. Προϋποθέτει τη μετατόπιση της μονάδας δημοσιότητας από την οντότητα στη συναλλαγή. Αν το πόρισμα καταλήξει εκεί, η Επιτροπή θα έχει παραγάγει κανονιστικό αποτέλεσμα που επιβιώνει των τριών μηνών της, ανεξαρτήτως του αν συμφωνήσουν οι είκοσι εννέα.
Η έρευνα της Εξεταστικής Επιτροπής γεννά προσδοκίες να επιτευχθεί η διαφάνεια και η άσκηση εποπτείας επί της συναλλαγής και όχι αποσπασματικά επί των μεμονωμένων οντοτήτων αυτής, η διάκριση της υπόνοιας από την απόδειξη και να προσδιορισθεί, για κάθε διαπίστωση, αν πρόκειται για παράβαση κανόνα, για κενό του ίδιου του κανόνα ή για κενό της εποπτείας του.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Τα οκτώ ερωτήματα της Εξεταστικής Επιτροπής
Όπως διατυπώνονται στην κατατεθείσα πρόταση με αριθμό πρωτοκόλλου 7849/21.10.2026, η οποία ορίζει ότι η Επιτροπή διερευνά τις δημόσιες αποφάσεις, πράξεις, παραλείψεις και εποπτικές διαδικασίες που σχετίζονται με τις ανακεφαλαιοποιήσεις, τη μεταβίβαση και τιτλοποίηση δανειακών απαιτήσεων, το πρόγραμμα «Ηρακλής» και τη διαχείριση μη εξυπηρετούμενων δανείων, κατά την περίοδο από το 2015 έως την ημερομηνία συστάσεώς της.
1. Ανακεφαλαιοποιήσεις και αποεπένδυση του Δημοσίου.
Ποιο ήταν το δημοσιονομικό αποτέλεσμα των ανακεφαλαιοποιήσεων και της αποεπένδυσης του Δημοσίου και ποια δικαιώματα ή δυνατότητες ανάκτησης αξίας εξετάστηκαν από τα αρμόδια όργανα;
2. Μεταβιβάσεις, τιμήματα και πραγματική μεταφορά κινδύνου.
Με ποιους όρους πραγματοποιήθηκαν οι μεταβιβάσεις και τιτλοποιήσεις απαιτήσεων, πώς καθορίστηκαν και καταβλήθηκαν τα τιμήματα και πώς τεκμηριώθηκε η πραγματική μεταφορά πιστωτικού κινδύνου;
3. Συνδυασμός των νομοθετικών καθεστώτων.
Πώς εφαρμόστηκαν και συνδυάστηκαν τα νομοθετικά καθεστώτα των ν. 3156/2003, 4354/2015 και 5072/2023 και ποιες συνέπειες προέκυψαν για τη διαφάνεια και τα δικαιώματα των οφειλετών;
4. «Ηρακλής», ομολογιούχοι και δημοσιονομικός κίνδυνος.
Πώς λειτούργησαν οι κρατικές εγγυήσεις του προγράμματος «Ηρακλής», ποιοι κατείχαν τους εγγυημένους τίτλους και ποιες αποκλίσεις καταγράφηκαν μεταξύ των προβλεπόμενων και των πραγματικών ανακτήσεων των τιτλοποιήσεων; Πώς αξιολογήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν από τα αρμόδια κυβερνητικά και εποπτικά όργανα οι αποκλίσεις αυτές, ιδίως υπό το πρίσμα των διαπιστώσεων του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το οικονομικό έτος 2024, και κατά πόσον διασφαλίστηκαν η επαρκής παρακολούθηση, η αξιόπιστη λογιστική αποτύπωση και η γνωστοποίηση των ενδεχόμενων υποχρεώσεων και του κινδύνου κατάπτωσης των εγγυήσεων σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου;
5. Άσκηση εποπτείας και ευθύνες των αρμόδιων αρχών.
Πώς ασκήθηκε η εποπτεία των τραπεζών, servicers, αγοραστών πιστώσεων και συναφών εταιρικών σχημάτων και ποιες συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις των αρμόδιων αρχών διαπιστώνονται;
6. Ενημέρωση, διαφάνεια, δεδομένα και νομιμοποίηση.
Τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις ενημέρωσης, διαφάνειας, προστασίας προσωπικών δεδομένων και απόδειξης νομιμοποίησης κατά τη διαχείριση και δικαστική επιδίωξη απαιτήσεων;
7. Ρυθμίσεις, πλειστηριασμοί και προστασία ευάλωτων δανειοληπτών.
Πώς εφαρμόστηκαν οι μηχανισμοί ρύθμισης οφειλών, οι διαδικασίες πλειστηριασμών και η προστασία ευάλωτων δανειοληπτών και ποια ήταν τα κοινωνικά και οικονομικά αποτελέσματά τους;
8. Αναγκαίες παρεμβάσεις.
Ποιες νομοθετικές, διοικητικές και εποπτικές παρεμβάσεις προκύπτουν ως αναγκαίες από τα τεκμηριωμένα ευρήματα της έρευνας;
Η πρόταση θέτει και ρητά όρια: η έρευνα δεν αφορά την επίλυση μεμονωμένης δανειακής διαφοράς ούτε υποκαθιστά τα δικαστήρια, η διαφορά ονομαστικής αξίας και τιμήματος δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη παρανομίας, και η σύσταση της Επιτροπής δεν συνεπάγεται αυτοδίκαιη αναστολή πλειστηριασμών.